ყვავილების დღე

დღეს 28 ნოემბერია. იაპონიაში თურმე ყვავილების დღეს აღნიშნავენ.

დღეს დილით, სამსახურში რომ მოვედი, ეზოში ასეთი ასფალტი დამხვდა. სასწრაფოდ სურათი გადავუღე მობილურით.

„…ნეტავი ახლა ამ წვიმიან დღეს
რამ გამახსენა ის ფოთოლცვენა?
იქნებ მომნახეს მოგონებებმა,
იქნებ წარსულმა ხმა მომაწვდინა?
მე კი რატომღაც სხვაზე ვფიქრობდი
და მაინც, მაინც… საოცარია.
კვლავ გამახსენდა ის შემოდგომა
და ესეც მხოლოდ შენი ბრალია“.

ოთახში რომ ავედი, ციოდა. ჩემი ქოთნის ყვავილებიც მოწყენილები იყვნენ და ფოთლები ჩამოეშვათ. წიწაკებს წყალი დავუსხი. ბევრი ყვავილები აქვთ, ესე იგი, მალე ნაყოფიც იქნება. ამას წინათ, სამი ცალი უკვე მოვჭერი. საშინლად მწარეა! მოჭრის წინ სურათიც გადავუღე. ჩემს ოთახში, ფანჯრის რაფაზე დგას. ვინახავ სათუთად (სურათს, რა თქმა უნდა).

ოთარ ჭილაძის ლექსი გამახსენდა. როგორ მიყვარს:

„…ჩემს წინ დაეცა ჭადრის ფოთოლი
გამოფიტული და დაქანცული
და ზოოპარკის ცისფერ სკამებზე
ანთია სიცხის ანაბეჭდები…”

Advertisements

ოფისის მცენარეები

ზეცის მარანში
მზე დაიწურა
ცოდვილ მიწაზე
ჩამოდნა წვიმად.
დგანან მზის ღვინით
მთვრალი ხეები,
ნაბახუსევი
ფოთლები სცვივათ…     /დ. მუხაძე/

ჰოდა, ოფისში, ჩემ ოთახში, ფანჯრის რაფაზე აყვავდა რაღაც მცენარე. არც კი ვიცი, რა ჰქვია. უბრალოდ მომწონს, ლამაზია და წყალს ვუსხამ. ჰოდა, აყვავდა. გამეხარდა, მომეწონა და გადავუღე სურათი. ფოთლებიც რა უცნაური ფერის აქვს… ოღონდ ეს ცოტა ადრე იყო, ზაფხულში 🙂

მაინც მოწყენილობაა… ერთნაირი სიუჟეტები, ერთნაირი სახეები, ერთი და იგივე ფრაზები და წინადადებები…

მერე გადავინაცვლე მეორე ფანჯარასთან. აქ წიწაკას ველოლიავები. გაიზარდა, მაგრამ თეთრი ყვავილების მეტი ვერაფერი ვიხილე. გაიშლება ყვავილი, ჩამოვარდება, მერე კიდევ ერთი გაიშლება, მერე მეორე და მესამე და ასე შემდეგ. წითელი პაწაწუნა წიწაკა კი არ ჩანს 😦
აი, სურათიც:

ესეც ყვავილი:

სამაგიეროდ, იცოცხლე, კაკტუსები იზრდება გადასარევად!
თუმცა, ყვავილი არ მინახავს მათი არასოდეს.

აქ, ფულის ხეც არის გარეული, ჯერ პატარაა, მაგრამ მასაც სათუთად ვუვლი და გაიზრდება ისიც აუცილებლად დიიდი ხე!

იცი, რა მენატრება?
თოვლიანი ქუჩები,
თოვლი ბაღის კიდეზე
ქარის მონაქუჩები.
კიდევ რა მენატრება?
(რითმა ითხოვს „ტუჩები“)
არა, ტუჩებს ვინ მაწვევს,
რისხვას ვერ გადვურჩები.   /დ. მუხაძე/