ლექსები კრებულიდან „სახსოვარი“

snow night

სამკუთხედი

წუხელ გვიანმა თოვლმა დამთოვა,
დილამ მაჩუქა თეთრი მანდილი,
სულ ყველაფერი ქართან დავტოვე
ბევრი ნანახი, ბევრი განცდილი.
დამიჭკნო ვარდი თებერვლის სუსხმა,
შენ მოხვიდოდი, მეგონა როცა,
მაშინ ბილიკზე გამოჩნდა სულ სხვა
და ბოლო თოვაც მან მომილოცა.

…ეხლაც თოვს, თეთრი
ნაძვი იძინებს,
შველას მთხოვს ვიღაც
მგზავრი დაღლილი,
მე კი, რატომღაც,
ვლოცულობ შენთვის
და ველი როდის
მოვა აპრილი.

 

* * *
ცრემლებად დამდის დარდის ღრუბელი,
გულში ინთება იმედის მთვარე,
რამდენი რამე დამრჩა უთქმელი,
მაგრამ განთიადს გადავაბარე.
დილამ თქვას, როგორ თენდება კენტად,
დილამ მოგიყვეს ღამის ნართები,
თითქო, ახლო ხარ, გულის კიდეზე,
მაინც ფიფქივით უჩინარდები.
თოვს და თებერვლის თოვლივით ნაზი
დილის ამბორი ცას ეფინება…
ნუ გამაღვიძებ, როცა გადაღლილს
შენს თბილ ბალიშზე ჩამეძინება.

Advertisements