ეთერ ზარიძე

ვწუხვარ

ვწუხვარ, მთები გულის წადილს რომ არ მიყოფს,
ფიქრი ნისლად გაეფინა ქარაფებზე…
ჩემო კარგო, შენ რომ ახლა ჩემთან იყო,
მაშინ აღარ ვიდარდებდი არაფერზე.
ღრუბლის ქულებს ალბათ ხელით შევწვდებოდი,
ახდებოდა ნატვრა ზეცად ანაფრენი,
მაგრამ ვიცი, რომ ეს ფიქრიც ამაოა,
სამყაროში არ იცვლება არაფერი.
ვწუხვარ, მაშინ ყველაფერი რომ ვერ ითქვა,
ვწუხვარ, რომ არ ამისრულდა განზრახული,
წრფელი გრძნობა სურვილს რომ ვერ გაერითმა,
ნაადრევად დამიზამთრდა გაზაფხული.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s