დალი მუხაძე

რომ მოხდებოდეს

ა-ს

რომ მოხდებოდეს
სასწაული,
ჩამოდნებოდეს სანთელი.
ცხოვრება რას არ გასწავლის,
სად ჩაგიქრება ნათელი.
უმზეოდ როგორ გავძლებდი,
რომ არა შენი ხატება,
გულში რაცა მჭრის, ტიალი,
ტილოზემც დაიხატება.
ჩამოიფლითა ცის კალთა,
ქვეყანას ცეცხლი ედება…
ვაიმე, როგორ მიყვარს და
ის კი სად დაეხეტება!

* * *
აუ, თუ კაცი ხარ დამეხსენი!
რა დროს პოეზიით ბოდვებია,
ჩემი ერთი მადლი გავიხსენე,
ყველა დანარჩენი –  ცოდვებია.

ჭრელი სტრიქონები ვის რად უნდა,
როცა რეკლამებით ბრუვდებიან,
ისევ ძველი დარდი დამიბრუნდა,
მოგონებები კი ხუნდებიან.

ცის ზოლს ადევნებულ უდაბნოში
მიდის უგზო-უკვლოდ ქარავანი,
არ ღირს გახვრეტილი ერთი გროში
მათი გაბეყილი ფალავანი.

ჰოდა, თუ კაცი ხარ – დამეხსენი!
ყელში კაკტუსები გროვდებიან.
ერთი მადლი ძლივას გავიხსენე,
ყველა დანარჩენი – ცოდვებია.

მაგრამ ულექსებოდ გული, როგორც –
კარი ჯვარედინად აჭედილი,
ჯერ დაუკრეფავი ვენახები
მტრისგან უმოწყალოდ აჩეხილი.

გულს რა ვუყო, თორემ რა დროსია
პოეზიის ალით აალება…
…მეც ვწერ ხუთოსანი სტუდენტივით
ლექსებს – საშინაო დავალებას.

* * *
ფიქრი – ნისლიანი დილაა
გული – დახურული წვიმებით,
ნატვრა – თეთრი ღრუბლის ფთილაა,
ელვა – გაწყვეტილი იმედი.
მზერა – დანამული ნამებით,
სული – გაძარცვული უშენოდ,
წუთი – ასი წელი წამების,
იმედს როგორ უნდა ვუშველო?
ეხლა პოეზიის ჟამია,
შენთან – სიმშვიდეა სადაგი…
შენი გაღიმება შხამია,
შხამი – უტკბილესი ბადაგი.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s