დალი მუხაძე


* * *
აქ ეხლა თოვს და ფიფქების გუნდი
გათოშილ ტოტებს უმღერის ნანას.
ვიღაც გაუყვა ბილიკს მოთოვლილს
და დაემგვანა გუნდას ქვეყანა.
ვიღაც გაუყვა ბილიკს მოთოვლილს
და ბაღის კარი დატოვა ღია…
ქათქათა თოვლში ჭადრის ფოთოლი
ფრთამოტეხილი მტრედივით გდია…
ფრთამოტეხილი გდია ფოთოლი,
თურმე სიკვდილიც რა ადვილია…
და ბაღი თოვლში, როგორც სანთელი
ჩამოთეთრდა და
ჩამოილია…

* * *
ქარი ალეწავს ნაცრისფერ ღრუბლებს.
ცას შეაშფოთებს
და შეახმება შემოდგომა
ხმელი ხის ტოტებს.
გაუჭირდება
მარტო დგომა
პატარა ალვას,
სულის საშველად
ყვითელ ფოთოლს
გამომიწოდებს.

* * *
ა-ს

რა უსასრულო ლოდინი ვიცი.
შემოდგომები ცვლიან ზაფხულებს
და სული, როგორც ჯიუტი კვიცი
ებრძვის ქიმერებს და ბრმა ავსულებს.
შენ კი შორსა ხარ…
ძეწნის რტოს დახრილს
არ სჯერა სევდის მოწყენილ ფერთა…
მე კი მგონია მოხვალ და დაღლილს
ერთ მშვენიერ დღეს წამიყვან შენთან.

* * *
გახეთქილ ტუჩზე
წვიმის წვეთი
მლაშე
ცრემლივით
დამეცა,
თითქოს
ცამ მანიშნა:
მენაღვლებაო…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s