* * *

სხვა გზა არ მქონდა ფიქრებით დაღლილს,
ვიჯექი, ჭიქა მეჭირა ხელში.
გარეთ კი ალბათ დაძრწოდა ქარი,
ან ტროტუარებს მოჰქონდა თქეში.
მე განა ღვინით ვიყავი მთვრალი,
თოვლი მათრობდა დამდნარი მთებში.

ახლაც ფიქრები არ მასვენებენ,
ვიცდი და თვითონ არ ვიცი რატომ.
კართან კი ფრთხილად დარაჯობს ქარი
და თუ რას ვფიქრობთ, მან იცის მარტო.
მე განა მართლა ღვინით ვარ მთვრალი,
გავდივარ გარეთ და თავზე მათოვს.

აი, ესაა ჩემი ცხოვრება.
ვიცი, რომ ხვალაც ასე იქნება:
ოთახში მაინც შემოვა ქარი,
გაიზუზუნებს და გაფითრდება.
მე მაშინ ღვინით ვიქნები მთვრალი
და შენი სახე დამავიწყდება.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s