წელიწადი – 2002

* * *
ნათა… თითქოს გადაიღო… ბარდნიდა როგორ,
ღარ გაგვცილდნენ ქარბუქები
აგვიანები.
ინ გაიტაცა სასთუმლიდან
სე სათუთი…
უხი კვამლივით აორთქლილი
ასამნები?!

* * *
ებერვალია… გაბუტულა ქარი ფერმკრთალი,
ძებს ფოთლებს და ყველაფერი ყინვის ბრალია…
ოლოს არ მახსოვს როდის გნახე,
სეც არ მახსოვს,
ოდის გითხარი: “აი უკვე თებერვალია!”
იცი, წახვედი, გაბუტული – ქარივით თეთრი,
სე სჯობია, – დამიბარე, – შენი ბრალია…
ამის წამიღონ ქარიშხლებმა… თუმცა რას იზამ,
სევ ისეთი, ძველებური თებერვალია…

* * *
ინდა მოგნახო, მოგილოცო დღესასწაული,
ნდა ორივემ მარტოობა აღვნიშნოთ ერთად,
ოდის დადგება, ნეტავ როდის ეს გაზაფხული…
ირის ბეღურა,
სიც ებრძვის დარდსა და სევდას.

* * *
სე იწყება საოცრება… ეს სპექტაკლია:
აჟი და ცირკის კლოუნები, გნომი, მაქცია…
ა იცი,
ქნებ დაიჭირო
ურჯი ფრინველი,
ქნებ ეს არის ამ ცხოვრების დეკორაცია?!

* * *
ოლოდინები არ გამართლდა… ისევ აცივდა…
ცივდა… თურმე მირაჟია ჩვენი ფიქრები…
ქნებ დაბრუნდე… გელოდები დიდი ხანია…
აოცრებებში გაბნეული ჩემი
ქნები.

* * *
ს შემოდგომა, ის ზამთარი ვერ დავივიწყე…
ერ დავივიწყე
ამიანი თებერვალები…
სევ მიხმობ და ფერადდება პეიზაჟები…
ადღაც შორეთში
მედებსაც დავემალები.

* * *
ქნებ მომნახო… აღარ მინდა დაგვიანება,
იცი მაინც რომ გამახსენებ
ამაზ მომენტებს.
ქნება სევდა, მონატრება და
ინანული… მაგრამ ვერასდროს დავიბრუნებთ
მ ძველ ნოემბერს.

* * *
ცრემლდება ზეცა,
ამრუდდება გზა,
ეღარავინ შეცვლის წარსულს…
ს ჰანგები ძველი
იმღერებად იქცა… და სევდიან
ირიფს
ცნებები სურს.

* * *
ად, სად წასულან ჩემი სულის ფორიაქები,
რთი ბეწო და ფაციფუცა
არ-ბორბალები?!
ყის და მინდვრების ბინადართა ღამის ზმანება,
ს პაწაწინა და თავნება ავი ქალები?!…
ოდის ზამთარი და თან მოაქვს სითეთრე ჩუმი,
ალახისფერი კვლავ გამქრალა ფერი მომავლის.
ს წელიწადი – უცნაური განმეორება,
ა ულმობელად მიმსხვრევს ისევ
მედებს ხვალის…

* * *
ნავარი და ბზრიალა
არბუქები იჩქარიან,
აძრის გუმბათს ევლებიან,
რმოებში სწრაფად ხტიან…
ოდი ჩემთან, ქარს გამოჰყევ,
ნელეთს ნუ შეუშინდები…
ლვას, წვიმას დაეხსენი,
ომ გადარჩნენ
მედები.

* * *
ოემბერია… შემოდგომა მრგვალი თვალებით
ნავრობს ქართან, ჩემთვის ჯერაც არა სცალია,
ბაასება შეშინებულ ქარვისფერ ფოთოლს…
ე კი შენ გელი… და ამიტომ, საოცარია,
ოლოს და ბოლოს რომ გამოჩნდი ფოთოლთა შორის,
ძებ ვინმეს თუ, მესიზმრება?.. დასანანია,
ომ მწუხარეა შემოდგომა – ფართო თვალებით
სიც შემკრთალი ელის ზამთარს დიდი ხანია.

* * *
როა უკვე ერთმანეთს რომ ვუთხრათ:
ს ზღაპარიც დასრულდება მალე…”
იდევ
რთი სევდიანი დილა,
ოლოდინით გადაღლილი ღამე.
არათები, ლექსები და ღვინო…
ს არის და ეს, რაც დარჩა ძველი,
აც ოდესღაც ჩემი იყო – ისიც…
სიც უკვე აღარ არის ჩემი…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s